..."ความมุ่งหมายของมาตรา ๒๕๓ ปวิพ. ก็คือ โจทก์อาจแกล้งฟ้องจำเลย หากโจทก์แพ้คดีและศาลพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนจำเลยแล้ว จำเลยจะบังคับเอากับโจทก์ไม่ได้ เพราะโจทก์อยู่นอกอำนาจศาล เช่น อยู่ต่างประเทศ เป็นต้น ฉะนั้นเพื่อเป็นการช่วยจำเลยให้แน่ใจว่าถ้าตนชนะคดีแล้ว อาจเรียกค่าฤชาธรรมเนียมจากโจทก์ได้ กฎหมายจึงบัญญัติมาตรา ๒๕๓ ขึ้น แต่ไม่ใช่ว่าอยู่ ๆ จำเลยจะใช้มาตรา ๒๕๓ ได้เสมอไป จำเลยจะต้องพิสูจน์ข้อเท็จจริงและดำเนินการตามหลักเกณฑ์ และศาลต้องเห็นชอบด้วย"... (ศาสตราจารย์ประพนธ์ ศาตะมาน)