คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11834/2554

 

ผู้พิพากษา : อนันต์ ชุมวิสูตร - วรพจน์ วิไลชนม์ - นิพนธ์ ใจสำราญ*

         โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 83, 84, 33 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8ทวิ, 72, 72 ทวิ ริบกระดาษอัด กันกระสุนปืนลูกซอง เม็ดกระสุนปืนลูกซองและปลอกกระสุนปืนลูกซองของกลาง
         จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ
         จำเลยที่ 2 ถึงที่ 4 ให้การปฏิเสธ
         ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา  มาตรา 289 (4)  พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 วรรคสาม, 72 ทวิ วรรคสอง จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 (4) ประกอบมาตรา 84 จำเลยที่ 3 และที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 (4) ประกอบมาตรา 86 การกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นความผิดหลายกรรม ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำคุกจำเลยที่ 1 ฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครอง 1 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไป ในหมู่บ้านและทางสาธารณะ 6 เดือน ฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนให้ประหาร ชีวิตลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้ใช้ให้ฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนให้ประหารชีวิต จำคุกจำเลยที่ 3 และที่ 4 ฐานเป็นผู้สนับสนุนให้ฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนคนละ  ตลอดชีวิต จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 2 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้จำเลยที่ 1 กึ่งหนึ่ง ให้จำเลย ที่ 2 หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 52 คงลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครอง จำคุก 6 เดือน ฐานพาอาวุธปืน ติดตัวไปในหมู่บ้านและทางสาธารณะ จำคุก 3 เดือน ฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จำคุก 35 ปี รวมจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 35 ปี 9 เดือน จำคุกจำเลยที่ 2 ตลอดชีวิต ริบกระดาษอัดกันกระสุนปืน เม็ดกระสุนปืน และปลอกกระสุนปืนลูกซอง ของกลาง
         จำเลยที่ 3 และที่ 4 อุทธรณ์
         ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษายืน
         จำเลยที่ 3 และที่ 4 ฎีกา
         ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังเป็นยุติว่าตามวันเวลาและ สถานที่เกิดเหตุในฟ้อง จำเลยที่ 2 เป็นผู้ใช้โดยว่าจ้างจำเลยที่ 1 ให้ฆ่านายพรศักดิ์ ผู้ตายเนื่องจากผู้ตายทราบเรื่องที่จำเลยที่ 2 มีความสัมพันธ์ทางชู้สาวกับจำเลยที่ 3 ต่อมาจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนลูกซองหมายเลขทะเบียน กท 370560 ของนายอัมพร กับกระสุนปืนลูกซอง 4 นัด ไว้ในครอบครอง และพาอาวุธปืนพร้อมกระสุนปืนดังกล่าว ติดตัวไปในหมู่บ้านหมู่ที่ 4 ตำบลแสนตอ อำเภอน้ำปาด จังหวัดอุตรดิตถ์ แล้วใช้ยิง ผู้ตายถึงแก่ความตายโดยเจตนาไตร่ตรองไว้ก่อน
         มีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 3 และที่ 4 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุน การกระทำความผิดของจำเลยที่ 2 ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 6 หรือไม่ โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 ฎีกาว่า แม้จำเลยที่ 2 และที่ 3 เคยมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกัน มาก่อน แต่ได้เลิกยุ่งเกี่ยวกันประมาณ 1 ปี ก่อนเกิดเหตุ ย่อมไม่มีมูลเหตุใดที่จำเลย ที่ 3 จะให้การช่วยเหลือสนับสนุนทางการเงินแก่จำเลยที่ 2 จดหมายเอกสารหมาย จ.3 ที่มีข้อความว่า มันมาแล้ว จัดการได้เลยในคืนนี้ จำเลยที่ 2 ไม่เคยเขียนถึงจำเลย ที่ 3 และที่ 4 แต่เจ้าพนักงานตำรวจทำขึ้นเพื่อสร้างเป็นหลักฐานกลั่นแกล้งว่าจำเลย ที่ 2 เขียนจดหมายถึงจำเลยที่ 3 และที่ 4 ทั้งคำให้การของจำเลยที่ 2 ตามบันทึก คำให้การเอกสารหมาย จ.19 ที่ว่าวันที่ 30 กันยายน 2539 จำเลยที่ 3 มาที่บ้าน จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ปรึกษากับจำเลยที่ 3 เรื่องจะกำจัดผู้ตายออกจากเส้นทาง ชีวิต ขอเงิน 20,000 บาท รับฟังไม่ได้ เห็นว่า โจทก์มีร้อยตำรวจเอกเสรีเป็นพยาน เบิกความว่าวันเดียวกันหลังจากพยานจับจำเลยที่ 2 ตามหมายจับ พยานไปตรวจค้น บ้านของนางอำนวยซึ่งให้จำเลยที่ 1 และที่ 4 พักอาศัย โดยให้นางอำนวยเป็นพยาน ในการตรวจค้นพบเศษกระดาษชิ้นเล็ก ๆ 52 ชิ้น ที่ชายคาบ้านชั้นสอง พยานนำเศษ กระดาษมาต่อกันอ่านได้ความว่า มันมาแล้วคืนนี้จัดการได้เลย ไม่ต้องโทรหาใคร อ่านแล้วฉีกด้วยตามเอกสารหมาย จ.3 พยานทำบันทึกการตรวจค้นและตรวจยึด เอกสารดังกล่าวไว้ตามเอกสารหมาย จ.6 จากนั้นนำเศษกระดาษตามเอกสารหมาย จ.3 ส่งมอบให้พนักงานสอบสวน พยานปากนี้เป็นเจ้าพนักงานได้ปฏิบัติราชการ ตามหน้าที่ ไม่เคยรู้จักและไม่มีสาเหตุส่วนตัวกับจำเลยทั้งสี่ ย่อมไม่มีสาเหตุที่พยาน   แสร้งทำเศษกระดาษดังกล่าวขึ้นเพื่อใช้เป็นหลักฐานแกล้งปรักปรำจำเลยที่ 3 และ ที่ 4 ทั้งนางอำนวยก็เบิกความยืนยันว่าร้อยตำรวจเอกเสรีไปตรวจค้นบ้านของตน พบเศษกระดาษดังกล่าวจริง และตนได้ลงลายมือชื่อในบันทึกการตรวจค้นและตรวจ ยึดเอกสารหมาย จ.6 ไว้เป็นหลักฐานแล้ว พันตำรวจโทอำนาจพนักงานสอบสวน พยานโจทก์เบิกความว่าพยานได้ส่งเศษกระดาษตามเอกสารหมาย จ.3 ไปตรวจ พิสูจน์ลายมือผู้เขียน โดยให้จำเลยที่ 2 เขียนข้อความตามเอกสารดังกล่าว เป็นตัวอย่าง เปรียบเทียบ พันตำรวจโทกำธรผู้เชี่ยวชาญของศาลพยานโจทก์เบิกความว่า พยาน ตรวจพิสูจน์แล้วมีความเห็นว่าลายมือเขียนบนเศษกระดาษของกลางตามเอกสาร หมาย จ.3 กับตัวอย่างลายมือเขียนข้อความของจำเลยที่ 2 เป็นลายมือของบุคคล คนเดียวกันตามรายงานการพิสูจน์เอกสารหมาย ป.จ.3 (ศาลอาญากรุงเทพใต้) ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้เขียนข้อความในเศษกระดาษตามเอกสาร หมาย จ.3 ปัญหาต้องวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยที่ 2 เขียนข้อความดังกล่าวถึงใคร ด้วยวัตถุประสงค์อะไร โจทก์มีพันตำรวจโทอำนาจเป็นพยานเบิกความว่าพยานสอบสวน จำเลยที่ 1 ให้การว่าก่อนเกิดเหตุจำเลยที่ 2 ว่าจ้างจำเลยที่ 1 ด้วยค่าจ้าง 30,000 บาท ให้ใช้อาวุธปืนยิงฆ่านายพรศักดิ์ผู้ตาย ต่อมาวันที่ 15 ตุลาคม 2539 จำเลย ที่ 2 ส่งจดหมายแจ้งจำเลยที่ 1 ว่าผู้ตายกลับมาถึงบ้านพักแล้ว ให้ลงมือยิงผู้ตาย จำเลยที่ 1 จึงไปแอบซุ่มใช้อาวุธปืนลูกซองยาวลอบยิงผู้ตายถึงแก่ความตายตามบันทึก คำให้การของผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.14 ซึ่งมีใจความสำคัญตรงกับคำแถลงการณ์ ของจำเลยที่ 1 ลงวันที่ 4 พฤศจิกายน 2542 โดยระบุชัดเจนว่าตอนแรกจำเลย ที่ 2 มาว่าจ้างจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 20,000 บาท เมื่อจำเลยที่ 1 ไม่ตกลง ต่อมา เวลาเย็นของวันเดียวกัน จำเลยที่ 2 พร้อมกับจำเลยที่ 3 มาพบจำเลยที่ 1 อีกครั้ง และจำเลยที่ 3 เสนอเพิ่มค่าจ้างให้อีก 10,000 บาท รวมเป็น 30,000 บาท จำเลย ที่ 1 ก็ยังไม่ตกลง อีกสองสัปดาห์ต่อมาจำเลยที่ 4 ซึ่งเป็นภริยาจำเลยที่ 1 และ พี่สาวจำเลยที่ 3 พูดเกลี้ยกล่อมจนจำเลยที่ 1 ตกลงรับจ้างฆ่าผู้ตาย และจำเลย ที่ 4 พาจำเลยที่ 1 ไปดูตัวผู้ตายที่กำลังร่วมดื่มสุรากับพวกที่บ้านพี่สาวจำเลยที่ 2 เมื่อผู้ตายลงจากบันไดบ้าน จำเลยที่ 1 ใช้อาวุธปืนลูกซองยาวยิงผู้ตายถึงแก่ความตาย จำเลยที่ 2 ได้ให้การต่อพนักงานสอบสวนตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.19 มีความสอดคล้องกับคำให้การและคำแถลงการณ์ของจำเลยที่ 1 ว่าวันที่ 6 ตุลาคม 2539 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา จำเลยที่ 2 ปรึกษากับจำเลยที่ 4 เรื่องฆ่าผู้ตาย จำเลยที่ 4 รับปากว่าจะพูดกับจำเลยที่ 1 ให้จัดการฆ่าผู้ตาย ครั้นวันที่ 14 ตุลาคม 2539 เวลาประมาณ 2 นาฬิกา ผู้ตายกลับมาหาจำเลยที่ 2 ที่บ้านพัก รุ่งเช้าจำเลย ที่ 2 ไปที่บ้านนางมาลัยเขียนจดหมายขึ้น 2 ฉบับ ฉบับแรกเขียนแจ้งจำเลยที่ 4  ว่ามันมาแล้ว จัดการได้เลยคืนนี้ ไม่ต้องโทรหาใคร อ่านแล้วฉีกด้วย ฉบับที่สอง เขียนถึงจำเลยที่ 3 แจ้งให้ทราบว่าผู้ตายเดินทางมาถึงแล้ว ขอเงิน 20,000 บาท ตามที่ตกลงกันไว้ จากนั้นฝากจดหมายทั้งสองฉบับให้นายธงชัยบุตรของนางสุบิน และนางมาลัยไปส่ง นายธงชัยก็ให้การในชั้นสอบสวนว่าได้นำจดหมายฉบับที่สอง ส่งให้จำเลยที่ 3 แล้ว ส่วนฉบับแรกได้ฝากนางมาลัยไปส่งให้จำเลยที่ 4 ตาม บันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.25 นางมาลัยให้การตามบันทึกคำให้การเอกสาร หมาย จ.2 ว่าได้นำจดหมายฉบับแรกข้างต้นไปส่งให้แก่จำเลยที่ 4 แล้วจะเห็นว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 นายธงชัยและนางมาลัยต่างให้การสอดคล้องต้องกันรับกันเป็นทอดๆ อย่างสมเหตุสมผล โดยเฉพาอย่างยิ่งจดหมายฉบับแรกที่จำเลยที่ 2 นายธงชัย และนางมาลัยให้การว่าได้ส่งให้แก่จำเลยที่ 4 นั้น มีข้อความเหมือนในจดหมายเอกสาร หมาย จ.3 ที่จำเลยที่ 2 เขียนขึ้น ข้อเท็จจริงย่อมรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 เขียน จดหมายตามเอกสารหมาย จ.3 ถึงจำเลยที่ 4 เพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องจ้างคน มายิงผู้ตาย ซึ่งสอดคล้องกับคำให้การและคำแถลงการณ์ของจำเลยที่ 1 ข้างต้นว่า จำเลยที่ 1 ได้รับการเกลี้ยกล่อมจากจำเลยที่ 4 ภริยาจนยอมตกลงรับจ้างจากจำเลย ที่ 2 และที่ 3 ไปยิงผู้ตายถึงแก่ความตาย แสดงให้เห็นว่า เมื่อจำเลยที่ 2 เขียน จดหมายเอกสารหมาย จ.3 ถึงจำเลยที่ 3 และที่ 4 เพื่อขอความช่วยเหลือ จำเลยที่ 3 ก็เตรียมเงินค่าจ้างจำเลยที่ 1 มามอบให้จำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 4 ช่วยพูดเกลี้ยกล่อม จำเลยที่ 1 จนยอมตกลงไปยิงผู้ตาย จำเลยที่ 3 และที่ 4 จึงมีความผิดฐาน เป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิดของจำเลยที่ 2 ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 6 ฎีกาจำเลยที่ 3 และที่ 4 ฟังไม่ขึ้น"
         พิพากษายืน