รายละเอียดเบื้องต้น

กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (สนามใหญ่)
 วันที่ 12 ธันวาคม 2548

   ข้อ 7 
           โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1 ให้รับผิดชำระหนี้ในฐานะผู้กู้ และจำเลยที่ 2 ให้รับผิดในฐานะ ผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การปฏิเสธว่าสิทธิเรียกร้องตามสัญญากู้ขาดอายุความแล้ว ส่วนจำเลยที่ 2 ยื่นคำให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้ำประกัน สัญญาค้ำประกันเป็นสัญญาปลอม
           ดังนี้ ให้วินิจฉัยว่า
           (ก) หากการพิจารณาคดีได้ความว่าจำเลยที่ 1 ได้กู้ยืมเงิน และจำเลยที่ 2 ได้ค้ำประกันและทำสัญญาค้ำประกันหนี้ตามฟ้องจริง แต่หนี้เงินกู้ขาดอายุความแล้ว เมื่อศาลมีคำพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 1 ศาลจะพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยได้หรือไม่
           (ข) คำพิพากษาในส่วนของจำเลยที่ 2 จะเปลี่ยนแปลงหรือไม่ หากก่อนศาลพิพากษา โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องจำเลยที่ 1 เมื่อศาลสอบถามจำเลยทั้งสองแล้ว จำเลยทั้งสองไม่คัดค้าน ศาลจึงสั่งจำหน่ายคดีในส่วนของจำเลยที่ 1 ออกจากสารบบความ
 
 ธงคำตอบ
           (ก) การฟ้องขอให้จำเลยที่ 1 รับผิดในฐานะผู้กู้ และขอให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน เป็นกรณีที่มูลความแห่งคดีเป็นการชำระหนี้ที่แบ่งแยกกันมิได้ และให้ถือว่าการกระทำของจำเลยร่วมเป็นการกระทำแทนซึ่งกันและกัน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 59 (1) เมื่อจำเลยที่ 1 ยกอายุความขึ้นต่อสู้ จึงมีผลถึงจำเลยที่ 2 ด้วย ดังนั้น เมื่อรับฟังได้ว่าหนี้เงินกู้ขาดอายุความ จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิด ศาลชอบที่จะพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วย
           (ข) เมื่อโจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 1 และศาลสั่งอนุญาตและจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 ออกจากสารบบความ การถอนคำฟ้องของโจทก์ย่อมลบล้างผลแห่งการยื่นคำฟ้อง รวมทั้งกระบวนการพิจารณาอื่นๆ อันมีมาแต่ภายหลังยื่นคำฟ้อง และทำให้คู่ความกลับคืนสู่ฐานะเดิมเสมือนหนึ่งมิได้มีการยื่นคำฟ้องเลย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 176 ดังนั้น คำให้การของจำเลยที่ 1 ซึ่งยกอายุความ สิทธิเรียกร้องตามสัญญากู้ยืมเงินขึ้นต่อสู้โจทก์นั้น ย่อมถูกลบล้างไปเพราะถอนฟ้องดังกล่าวด้วย ดังนั้น คำพิพากษาของศาลในส่วนของจำเลยที่ 2 จึงต้องเปลี่ยนไป โดยศาลชอบที่จะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดตามสัญญาค้ำประกัน