รายละเอียดเบื้องต้น

คำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษที่ ๑๔๔/๒๕๖๑
         ...ประเด็นว่า การเลิกจ้างมีผลนับแต่เมื่อใด จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่ ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษเห็นว่า วันที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๙ เวลา ๐๗.๔๗ น. โจทก์ได้ส่งแอปพลิเคชันไลน์ลาป่วยให้แก่จำเลยก่อนเดินทางไปโรงพยาบาล A โดยโจทก์ไม่ได้นำโทรศัพท์เคลื่อนที่ติดตัวไปในระหว่างเดินทางไปพบแพทย์จึงไม่ทราบข้อความเลิกจ้างที่ นาง B เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลของจำเลยส่งผ่านแอปพลิเคชันไลน์ให้แก่โจทก์เมื่อเวลา ๐๘.๔๒ น. หากโจทก์ทราบคำสั่งเลิกจ้างในวันที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๙ ดังที่จำเลยนำสืบแล้ว
ก็จะมีผลเป็นการเลิกจ้างในวันที่ ๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๙ ซึ่งจำเลยต้องไม่ให้โจทก์เข้าทำงานในบริษัทอีกแต่กลับปรากฏว่าในวันที่ ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๙ โจทก์ได้สแกนลายพิมพ์นิ้วมือเข้าทำงานในเวลาประมาณ ๘ นาฬิกา และสแกนออกในเวลาประมาณ ๑๘ นาฬิกา โดยในวันดังกล่าวโจทก์ได้ปฏิบัติงานด้วยการสัมภาษณ์พนักงานในตำแหน่งที่ว่างให้แก่จำเลยตามปกติ

         ดังนั้น หากการเลิกจ้างมีผลตั้งแต่วันที่ ๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๙ จำเลยต้องระงับการปฏิบัติงานของโจทก์และคงไม่ยินยอมให้โจทก์ทำงานหรืออยู่ในที่ทำงานเป็นเวลานานถึง ๙
ชั่วโมงเศษ เมื่อจำเลยอนุญาตให้โจทก์ทำงานในวันที่ ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๙ จึงต้องถือว่าโจทก์ทำงานถึงวันดังกล่าว รวมระยะเวลาทำงาน ๑๒๐ วัน เมื่อจำเลยเลิกจ้างเนื่องจากไม่ผ่านทดลองงานและไม่เข้าข้อยกเว้นไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙

        โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย ๓๐ วัน ตามมาตรา ๑๑๘ (๑)

       ที่จำเลยอุทธรณ์ในทำนองว่า จำเลยได้แสดงเจตนาเลิกจ้างโจทก์โดยชัดแจ้งแล้ว การที่โจทก์กลับเข้าทำงานในวันดังกล่าวไม่ใช่เข้ามาทำงาน เป็นอุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยข้อกฎหมาย เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกอุทธรณ์จำเลย