รายละเอียดเบื้องต้น

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๗๓๙๓/๒๕๖๒

        ....การที่จำเลย (นายจ้าง) มีคำสั่งให้โจทก์ทั้ง ๑๑ คน ไปรอทำงานที่บ้านแต่ละคนโดยไม่มีระยะเวลาสิ้นสุดที่แน่นอนว่าจำเลยจะให้โจทก์กับพวกเข้าทำงานกับจำเลยเมื่อใดพฤติการณ์ทั้งหมด ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยไม่ประสงค์จะให้โจทก์ทั้ง ๑๑ คน ทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้อันเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายแล้ว

        เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์กับพวกโดยโจทก์กับพวกมิได้กระทำความผิด จำเลยจึงต้อง
จ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า พร้อมดอกเบี้ย

        แต่เมื่อจำเลยยังคงมีข้อโต้แย้งว่าจำต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ทั้ง ๑๑ คน หรือไม่ จึงยังถือไม่ได้ว่าจำเลยจงใจไม่จ่ายเงินดังกล่าวโดยปราศจากเหตุผลอันสมควร จึงไม่ต้องรับผิดเสียเงินเพิ่มตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ วรรคสอง

        เหตุที่จำเลย (นายจ้าง) เลิกจ้างเป็นเพราะจำเลยไม่อาจประมูลงานต่อไปได้ จำเลยได้พยายามหางานใหม่แล้ว ทั้งไม่ได้ความว่าจำเลยมีเจตนาที่จะกลั่นแกล้งเลิกจ้างโจทก์ (ลูกจ้าง) ทั้ง ๑๑ คน การเลิกจ้างของจำเลยจึงมีเหตุอันสมควรเพียงพอ มิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายจากการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม