รายละเอียดเบื้องต้น

คำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษที่ ๔๖๙/๒๕๖๒

         .....แม้โจทก์ที่ ๑ จะใช้เครื่องถ่ายเอกสารและกระดาษของจำเลยก็เป็นเพียงการที่โจทก์ที่ ๑ ถือวิสาสะเท่านั้น ยังไม่เป็นการเพียงพอที่จะฟังได้ว่าเป็นการกระทำผิดทางวินัยเป็นกรณีที่ร้ายแรงตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย

         จำเลยไม่ให้โจทก์ที่ ๑ ทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ จึงเป็นการเลิกจ้างโจทก์ที่ ๑ ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘ วรรคสอง

         ส่วนโจทก์ที่ ๒ เป็นเพียงผู้รับฝากเอกสารจากโจทก์ที่ ๑ เพื่อนำไปให้แก่นางสาว ว. น้องสาวของโจทก์ที่ ๒ ไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ ๒ มีส่วนในการนำเอกสารใบผ่านงานมาถ่ายเอกสารแต่อย่างใด

         ข้อเท็จจริงยังไม่อาจรับฟังได้ว่าโจทก์ที่ ๒ มีเจตนาในการกระทำผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้างและยังไม่เป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับกรณีที่ร้ายแรง

         ดังนั้น จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเป็นการเลิกจ้างที่ไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะเลิกจ้าง จึงเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม

         ส่วนสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านั้น แม้การกระทำของโจทก์ที่ ๑ จะยังไม่มีเหตุให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าเสียหายจากการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม แต่การกระทำของโจทก์ที่ ๑ เป็นการกระทำอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริต จำเลยเลิกจ้างโจทก์ที่ ๑ โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๘๓

         สำหรับโจทก์ที่ ๒ นั้นจำเลยต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้ตามฟ้อง