รายละเอียดเบื้องต้น

คำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษที่ ๖๔๙/๒๕๖๓

         ...โจทก์เจ็บป่วยด้วยโรคต่อมลูกหมากโตและเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล A และโรงพยาบาล B ตั้งแต่วันที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๖๐ จริง ส่วนที่จำเลยที่ ๒ อ้างว่า ไม่เคยบอกให้โจทก์หยุดงานไปรักษาโรคให้หายแล้วกลับเข้ามาทำงานในตำแหน่งเดิมแต่อย่างใดนั้น

         จำเลยที่ ๒ มีหนังสือประกาศแต่งตั้งผู้บริหารมีข้อความว่า โจทก์ไม่ได้มาปฏิบัติหน้าที่นานกว่า ๓ เดือน แล้ว (๙๑ วัน) เบื้องต้นได้รับแจ้งว่าป่วยจนถึงปัจจุบันไม่มีข่าวคืบหน้าว่า
เป็นอย่างไร

         จึงไม่น่าเชื่อว่าจำเลยที่ ๒ จะไม่ทราบถึงสาเหตุที่โจทก์เจ็บป่วย และจำเลยที่ ๒ มิได้เลิกจ้างโจทก์เสียในทันทีถือว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ทราบเหตุเจ็บป่วยของโจทก์มาแต่แรกและยินยอมโดยปริยายให้โจทก์ไปพักรักษาตัวจนหายจึงกลับไปทำงานดังเดิม

         ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เพราะเหตุทางร่างกายเจ็บป่วยด้วยโรคต่อมลูกหมากโต ถือว่า มีเหตุอันสมควร

         ส่วนการที่โจทก์มิได้ปฏิบัติตามข้อบังคับของจำเลยที่ ๑ เรื่องไม่นำส่งใบรับรองแพทย์แก่จำเลยที่ ๑ นั้นก็เป็นเพียงกรณีที่โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับ ของจำเลยที่ ๑ มิใช่เรื่องละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร ซึ่งจำเลยที่ ๑ อาจลงโทษทางวินัยที่ไม่มีผลเป็นการเลิกจ้างได้

         ดังนี้ ต้องถือว่าจำเลยที่ ๑ เลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรม