รายละเอียดเบื้องต้น

มาตราที่ออกสอบ ผู้ช่วยผู้พิพากษา ข้อ 8 วิแพ่ง

      มาตรา ๑๙๓ ทวิ[1]  (ออกสอบ ข้อ ๘ ปี ๒๕๕๕ วรรคหนึ่ง + วรรคสอง, ๒๕๕๗ ,๒๕๖๒ วรรคหนึ่ง + วรรคสอง) ในคดีมโนสาเร่ เมื่อโจทก์ได้ทราบคำสั่งให้มาศาลตามมาตรา ๑๙๓ แล้วไม่มาในวันนัดพิจารณาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากศาลให้เลื่อนคดีให้ถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป ให้ศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ (ออกสอบ ข้อ ๘ ปี ๒๕๕๕ , ๒๕๕๗)

      เมื่อจำเลยได้รับหมายเรียกให้มาศาลตามมาตรา ๑๙๓ แล้วไม่มาในวันนัดพิจารณาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากศาลให้เลื่อนคดี ถ้าจำเลยไม่ได้ยื่นคำให้การไว้ให้ถือว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งโดยนำมาตรา ๑๙๘ ทวิ มาใช้บังคับโดยอนุโลม แต่ถ้าจำเลยได้ยื่นคำให้การไว้ก่อนหรือในวันนัดดังกล่าว ให้ถือว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา และให้บังคับตามมาตรา ๒๐๔ มาตรา ๒๐๕ มาตรา ๒๐๖ และมาตรา ๒๐๗ และไม่ว่าจะเป็นกรณีใด ถ้าศาลมีคำสั่ง ให้สืบพยานก็ให้ศาลดำเนินการต่อไปตามมาตรา ๑๙๓ ตรี มาตรา ๑๙๓ จัตวา และมาตรา ๑๙๓ เบญจ (ออกสอบ ข้อ ๘ ปี ๒๕๕๕ ,๒๕๖๒)

[1] มาตรา ๑๙๓ ทวิ แก้ไขเพิ่มโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ ๒๔) พ.ศ. ๒๕๕๑

สกัดหลัก เจาะประเด็น คำพิพากษาฎีกาที่น่าสนใจ

        มาตรา ๑๙๓ ทวิ วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “ในคดีมโนสาเร่ เมื่อโจทก์ได้ทราบคำสั่งให้มาศาลตามมาตรา ๑๙๓ แล้วไม่มาในวันนัดพิจารณาโดยไม่ได้รับอนุญาตจาก ศาลให้เลื่อนคดีให้ถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป ให้ศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ”

        การฟ้องคดีมโนสาเร่ ศาลจะออกหมายเรียกแบบคดีมโนสาเร่ ด้วยการกำหนดวันนัดพิจารณา และมีข้อความให้จำเลยไปศาลเพื่อการไกล่เกลี่ย ให้การแก้ข้อหาแห่งคดี และสืบพยาน หากโจทก์ไม่ไปศาลและไม่ได้รับอนุญาตให้เลื่อนคดี กฎหมายให้ถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปให้ศาลจำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ อันมีผลให้

        ก. โจทก์อุทธรณ์คำสั่งได้ หากเป็นคดีสามัญกรณีที่โจทก์ไม่มาศาลย่อมต้องด้วยมาตรา ๒๐๓ ห้ามโจทก์ยื่นอุทธรณ์แต่ในคดีมโนสาเร่ มาตราดังกล่าวไม่ได้ถูกนำมาใช้ โจทก์จึงอุทธรณ์คำสั่งจำหน่ายคดีได้ ตามมาตรา ๒๒๓

        ข. โจทก์ขอพิจารณาใหม่ไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๕๗๘/๒๕๔๗, ๑๐๐๑๕/๒๕๕๖) การที่ในคดีมโนสาเร่ไม่ได้นํามาตรา ๒๐๒ ในเรื่องการขาดนัดพิจารณามาใช้บังคับ และในคดีมโนสาเร่กำหนดให้ศาลจำหน่ายคดีโดยไม่มีการพิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวดังเช่นคดีสามัญ จึงไม่มีการพิจารณาคดี ดังนั้น จึงไม่มีอะไรจะพิจารณาหรือพิจารณาใหม่

        คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๕๗๘/๒๕๔๗ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชําระเงินกู้ยืมและจำนอง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้พิจารณาคดีเป็นคดีไม่มีข้อยุ่งยาก จำเลยให้การต่อสู้คดี ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องหรือร้องขอเลื่อนคดี ต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๙๓ ทวิ วรรคหนึ่งได้ กรณีเช่นนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้โจทก์มีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ได้ ดังนั้น โจทก์จึงไม่อาจยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่  (อ่านต่อ...)