รายละเอียดเบื้องต้น

สมัครใจเข้าชกต่อยกันสู้ไม่ได้แล้วมีดดาบฟัน

       คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๗๒๙๔/๒๕๕๖ ข้อเท็จจริงรับฟังยุติว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นผู้ก่อเหตุท้าชกต่อยขึ้นก่อน เมื่อ ว. เข้าร่วมในการท้าทายและเกิดชกต่อยต่อสู้กัน จึงเท่ากับทั้งสองฝ่ายยินยอมเข้าเสี่ยงภัยจากการทะเลาะวิวาทนั้น ซึ่งหากเหตุการณ์ดําเนินไปเพียงเท่านี้ การกระทําของทั้งสองฝ่าย ย่อมไม่ก่อให้เกิดความรับผิดฐานละเมิด แต่เมื่อจําเลยที่ ๑ ใช้มีดดาบเป็นอาวุธทําร้ายโจทก์ กรณีจึงต้องถือว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกินเลยไปกว่าที่โจทก์ที่ ๑ ได้สมัครใจเข้าเสี่ยงภัย กับ ว. เหตุนี้การที่จําเลยที่ ๑ ทําร้ายร่างกายโจทก์ที่ ๑ ด้วยอาวุธมีดดาบให้ได้รับอันตรายแก่กาย จึงเป็นการกระทําโดยผิดกฎหมาย ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน

ประเด็น ปัญหาที่ต้องวินิจฉัย ที่น่าสนใจ

๑. สองฝ่ายยินยอมเข้าเสี่ยงภัยจากการทะเลาะวิวาทกัน เท่านั้น

๒. แต่อีกฝ่ายหนึึ่งสู้ไม่ได้ ใช้มีดดาบเป็นอาวุธทําร้ายโจทก์

๓. กรณีจึงต้องถือว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกินเลยไปกว่าที่โจทก์ ได้สมัครใจเข้าเสี่ยงภัย โดยการทะเลาะวิวาทกัน

๔. เมื่ือโจทก์ ถูกมีดดาบให้ได้รับอันตรายแก่กาย จึงเป็นการกระทําโดยผิดกฎหมาย ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน

วิเคราะห์ประเด็นการตอบข้อสอบ

๑. เรื่องนี้อาจทำให้คิดแบบสามัญ ทั่วๆไป ได้ว่า... สมัครใจทะเลาะวิวาทกัน ไม่เป็นผู้เสียหายโดยนิตินัย  หรือ ไม่เป็นละเมิด จึงไม่ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน

๒. ปัญหาซ่อนเงื่อน คือ สมัครใจทะเลาะวิวาท แต่ไม่ได้สมัครใจที่จะใช้มีดดาบฟันทำร้าย

        แต่ในเรื่องละเมิดมีแนวคําพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่า ความยินยอมที่สมัครใจวิวาทถือว่ายินยอมที่จะรับผลของความเสียหายที่จะเกิดขึ้นจึง ไม่เป็นผู้เสียหายฐานละเมิดด้วย 
        คําพิพากษาศาลฎีกาที่ ๖๖๗๙/๒๕๕๗ ผู้ตายกับพวก และจําเลยที่ ๑ กับพวกต่างสมัครใจเข้าเสี่ยงภัยยอมรับอันตรายหรือความเสียหายที่อาจเกิดจากการวิวาทต่อสู้ทําร้ายกัน ผู้ตายจึงมิใช่ผู้เสียหายโดยนิตินัยในทางอาญา ไม่มีสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทนในทางแพ่งต่อจําเลยที่ ๑ เพราะความยินยอมไม่ก่อให้เกิดละเมิด 

          ข้อสังเกต เมื่อไหร่เกินเลยจากความสมัครใจก็ถือว่าเป็นการทําละเมิด คําพิพากษาศาลฎีกาทั้งสอง เรื่องจึงมีผลแตกต่างกัน 

สกัดหลักจากฎีกา คำบรรยายเนติ เล่มที่๒ วิชา ละเมิด อ.ไสลเกษฯ สมัยที่ ๗๗