รายละเอียดเบื้องต้น

รวมประเด็น* คำพิพากษาฎีกาน่าสนใจ พร้อมออกสอบ ทุกสนาม

กลุ่ม ป.วิ.แพ่ง ภาค 2

------------------------

ประเด็นที่น่าสนใจ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 690/2560

      คดีนี้โจทก์ฟ้องกล่าวอ้างว่า จำเลยปลูกบ้านรุกล้ำที่ดินโฉนดเลขที่ 52927 ของโจทก์ และขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์

      จำเลยให้การและฟ้องแย้งอ้างการครอบครองปรปักษ์ในที่ดินพิพาทของโจทก์ ที่โจทก์เพิ่งซื้อมาเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2554

      โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์เป็นบุคคลภายนอกผู้ซื้อที่ดินมาโดเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริต และได้จดทะเบียนโดยสุจริตแล้ว เพื่อแสดงให้เห็นว่าโจทก์ มีสิทธิในที่ดินพิพาทดีกว่าจำเลยอย่างไรและโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยให้รื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินของโจทก์

      ดังนั้น ประเด็นที่ว่าโจทก์ซื้อที่ดินมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริต และได้จดทะเบียนโดยสุจริตหรือไม่ จึงรวมอยู่ในประเด็นที่ว่าจำเลยต้องรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกจากที่ดินพิพาทหรือไม่ด้วย โดยโจทก์ไม่จำต้องโต้แย้งคัดค้านประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ดังกล่าวอีก เพราะถือว่าเป็นประเด็นเดียวกันกับที่โจทก์ได้ให้การแก้ฟ้องแย้งไว้

การทิ้งฟ้องบางส่วนมีได้หรือไม่?

       ในกรณีที่โจทก์มีคำขอให้จำเลยรับผิดหลายข้อหา ปรากฏว่าบางข้อหามีการชำระค่าขึ้นศาลไม่ครบถ้วน บางข้อหาโจทก์ก็เสียค่าขึ้นศาลมาถูกต้องแล้ว ศาลจึงได้เรียกให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในส่วนที่ไม่ถูกต้อง ถ้าโจทก์ไม่ปฏิบัติตามศาลจะสั่งจำหน่ายคดีเสียทั้งหมดได้หรือไม่ หรือต้องสั่งจำหน่ายคดีเฉพาะส่วนที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามเท่านั้น 

คำพิพากษาฎีกาที่ 2995/2540

       การที่โจทก์เรียกค่าอุปการะเลี้ยงดู 180,000 บาท และเรียกค่าทดแทน 200,000 บาท โจทก์ต้องชำระค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์ที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์ชำระค่าขึ้นศาลเฉพาะที่เกี่ยวกับค่าอุปการะเลี้ยงดูและค่าทดแทนแต่โจทก์ไม่ชำระจึงเป็นการทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 (2) เฉพาะในส่วนข้อกำหนดตามที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไว้เท่านั้น จะแปลไปถึงกับว่าโจทก์ได้ทิ้งฟ้องทั้งหมดทั้งคดีเสียทีเดียวไม่ได้ เพราะคำฟ้องเฉพาะเรื่องขอหย่าเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ ไม่จำเป็นต้องชำระค่าขึ้นศาล ส่วนคำฟ้องเกี่ยวกับคำขอเลี้ยงชีพเป็นคำฟ้องเรียกค่าเสียหายในอนาคต ซึ่งโจทก์ได้ชำระค่าขึ้นศาลในอนาคตไว้ถูกต้องแล้ว เมื่อฟ้องของโจทก์ในสองส่วนนี้เป็นฟ้องที่สมบูรณ์และชอบด้วยกฎหมายอยู่และแยกเป็นคนละส่วนจากคำฟ้องที่โจทก์ทิ้งฟ้องได้เช่นนี้ จึงไม่มีเหตุที่จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องในสองส่วนนี้ด้วยตามมาตรา 174 (2)